Sunday, November 22, 2009

ಸಂಗಾತಿ



ಮನಸಿನ ಪರದೆಯಲಿ ಯಾರೂ ಇರದಾಗ
ಬಹುಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು ಬಂದು
ಎಂದೂ ಅಳಿಸಲಾಗದಂಥ
ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮೂಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆ.

ಭದ್ರತೆಯೆಂಬ ಸಿಂಹಾಸನದಲಿ
ಭದ್ರವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿ ಸುತ್ತಲೂ
ಕನಸುಗಳಿಂದ ಹೆಣೆದ
ಸುಭದ್ರವಾದ ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿದೆ

ನನ್ನಯ ಒಂದೊಂದು ಕಣ್ಣೀರಿನ
ಹನಿಯೂ ಸೋಲೆಂದು ಭಾವಿಸಿ
ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪದಂತೆ ಹೆಕ್ಕಿ ಬೊಗಸೆಯಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು
ನಿರಂತರ ಅದರೆದುರು ಸೆಣಸುತ್ತಲಿರುವೆ

ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದಿಕ್ಕು
ತಪ್ಪಿ ದೈನ್ಯದಲಿ ನಿಂತಾಗ
ಕೈ ತೋಳಿನಾಸರೆ ನೀಡಿ
ಎದೆಗಾನಿಸಿ ನೂರಾನೆ ಬಲ ತುಂಬುವೆ

ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣಗಳಲಿ ನಾ
ನಗುವ ಪರಿ ಕಂಡು ಗೆದ್ದ ಭಾವ
ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುತ
ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರ ಬಿಡುವೆ

ಸದಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ನಿನ್ನ
ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ
ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಲಿ? ಆರಾಧನೆಯೇ
ಪ್ರೀತಿಯೇ ಕಾಳಜಿಯೇ ಒಡೆತನವೇ

ಅಥವಾ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆರೆತ
ಅಚ್ಚ ಶ್ವೇತವರ್ಣದ ಕಾಂತಿಯೇ ?
ಇದಕೂ ಮೀರಿದನು ಬಯಸಿ
ನಾ ಖಂಡಿತಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಲಾರೆ

Saturday, October 31, 2009

ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು

ಅಂತ್ಯವೆಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆರಂಭವಾದಾಗ
ಹುಟ್ಟುವವು ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು
ಕಡಲ ತೀರಕೆ ತೆರೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತೆ
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು
ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಮ್ಮವರಲ್ಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು
ಒಂದರ ಸಾವು ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೆ ಹುಟ್ಟು
ಅಂತ್ಯವೆಂಬುದೆ ರೋಚಕ ಆರಂಭ
ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಸತನವೆಂಬುದು ಮಾತ್ರವಿಲ್ಲ

ಕೆಲವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸಂತನ ಮುಖವಾಡ
ಇನ್ನು ಕೆಲವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಆಗರ
ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಪರಿಣಾಮ ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಿತ
ಕಣ್ಣೀರು ಇಲ್ಲವೇ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ

ಕೆಲವರು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿ ಸತ್ತರು
ಹಲವರು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿಯೂ ಸತ್ತರು
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಪುನಶ್ಚೇತನ
ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ
ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ.....
ಆರಂಭ ಎಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಅಂತ್ಯವೆಂದೆನಿಸುವವರೆಗೆ

Tuesday, October 20, 2009

ಆ ಕ್ಷಣ

ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊರಟ ಸುರೆಯು
ನೇರ ಮನದೊಳಿಳಿದೊಡೆ
ದೇಹದೊಳೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ನಡುಕವೇರಿ
ಇಹಪರವನೆಲ್ಲ ಮರೆಸಿ
ಬಾನುಭುವಿಗಳೊಂದಾಗಿ
ಕೈಗೆ ಕೈ ಸೇರಿಸಿ ತಮ್ಮೆಡೆಗೆ
ಬರಸೆಳೆದು ತೇಲಿಸಿ ಇಗೋ
ಕಾಣು ಇಲ್ಲೊಂದು ನೀನರಿಯದ
ಅತಿ ಮೋಹಕ ಪ್ರಪಂಚವುಂಟು
ಎಂದಾಗ.....
ಕೈ ಚಿವುಟಿಕೊಂಡು ನಾನೆಂದೆ
ಹೇ ಮರುಳು ಮನವೇ!
ನೀನೆಲ್ಲಿರುವೆ ?!!

Saturday, October 10, 2009

ನಿರ್ಲಿಪ್ತ

ಹಸಿರೆಲೆಯೊಂದು ಸಾಗುತಿದೆ
ಮುಳುಗುತೇಳುತ ನದಿಯಲಿ
ಎತ್ತಣಪಯಣವೆಂಬುದನರಿಯದೆ

ಅಲೆಯೊಡನೆ ಅಲೆಯಾಗಿ
ಶಿಲೆಯೊಡನೆ ಶಿಲೆಯಾಗಿ
ಕಸದೊಡನೆ ಕಸವಾಗಿ
ನೇಸರನೊಡನೆ ರಂಗಾಗಿ

ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಯಿಲ್ಲ ದಾರಿಗೊಂದು
ಗುರಿಯಿಲ್ಲ ಸಾಗುವ ಹಠವಿಲ್ಲ
ನಿಲ್ಲುವ ಆಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಸವೆದ
ಹಾದಿಯಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತೂ ಇಲ್ಲ

ಯಾರು ಬಲ್ಲರು ಯಾವ
ಮರದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿತ್ತೆಂದು
ಯಾರು ಸೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟರೆಂದು
ಎಷ್ಟು ದಿನದ ಪಯಣವೆಂದು
ಸಾಗುತಲೇ ಇದೆ ನೀರಿನೊಡನೆ

ತಡೆಯುವರೆಂಬ ಭಯವಿಲ್ಲ
ತಡೆದರೂ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ ಬಳುಕುತ
ಈಜುವ ಬಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು
ಅದುವೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಕ!

Wednesday, October 7, 2009

ಮೌನದ ಮಾತು

"ಮೌನ" ಎಂದೊಡನೆ ನೆನಪಾಗುವುದು,ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ದೇಶದ ನೇತಾರರು ಭೂಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಶೋಕಾಚರಣೆ ಪ್ರಯುಕ್ತ (ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಎಂಬ ಖುಶಿಯೊಡನೆ!) ಆಚರಿಸುವ ಮೌನಾಚರಣೆ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಇಡೀ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮೌನ ಆಚರಿಸುವಾಗ ಆವರಿಸುವ ನಿಶ್ಯಬ್ದ, ಅಸಹಜ, ಕೃತಕವೆನಿಸಿ ನಗು ಉಕ್ಕಿ ಬರುತಿತ್ತು.ಆಚೀಚೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾ ನಗೆ ತಡೆದು ತಡೆದೂ ಸಾಕಾಗಿ ಕಡೆಗೊಂದು ಸಾರಿ (ಒಂದು ನಿಮಿಷವಾಗುವ ಮೊದಲೆ!) "ಫುಕ್" ಎಂದು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟು ಟೀಚರರ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಗುರಿಯಾದದ್ದಿದೆ.


ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ
ಜಗಳವಾದಾಗ, ಟೀಚರುಗಳು ಬೈಯುವಾಗ, ಅಪರಿಚಿತರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ..ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನಕ್ಕೇ ಶರಣು.ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಬೈಯುವಾಗ ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವೇ ನೀಡದೆ ಮಾತು ಮರೆತಂತೆ ಮೌನವಹಿಸುವಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸೋತ ಭಾವ ಆವರಿಸಿ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಮೌನವೂ ಒಂದೊದು ಸಾರಿ ಅಸ್ತ್ರದಂತೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದಿದೆ (ನನಗೆ!). ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡದೆ ಮೌನವಹಿಸಿ ಸೋತದ್ದೂ ಇದೆ, ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೂ ಇದೆ!!


ಮೌನ
ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಅಸಹನೀಯ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಂದರ.ಮೌನವೂ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ, ಮರಗಿಡಗಳ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ. ಯಾವುದೇ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ,ಬರೀ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ,ಆಗಾಗ ದನಗಳ,ನಾಯಿಗಳ ಕೂಗು,ತಣ್ಣಗೆ ಬೀಸುವ ತಾಜಾ ಗಾಳಿ, ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಲೆಲ್ಲಾ ಹಸಿರು....ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ನರನಾಡಿಗಳಲೆಲ್ಲಾ ಚೈತನ್ಯ ಉಕ್ಕಿ ಬಿಡುವುದು.


ಎಂಟೊ, ಒಂಭತ್ತೊ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಎಮ್ ೮೦ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ,ತಮ್ಮನನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು .. ಜಿಲ್ಲೆಯ "ಸಿಂಥೇರಿ ರಾಕ್ಸ್"ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರು.ನದಿಯೊಂದು ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಕೊರೆದು ಒಳನುಗ್ಗಿ ಹರಿಯುವ ನೋಟ ಕಣ್ಣಿಂದ ಮರೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ವನಸಿರಿಯ ನಡುವೆ ಕುಳಿತು ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಜೇನುಗೂಡುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಮೈಮರೆತು ಕುಳಿತ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದರು.ಅಂದು ಜಾಗ, ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆ ಸುಂದರವೆನಿಸಿತ್ತು.ಮೂವರಿದ್ದರೂ ಅಂದು ನಮ್ಮನ್ನು dominate ಮಾಡಿದ್ದು ಮೌನವೇ.


ಕೆಲವೊಂದು
ಸಾರಿ ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.ಆಪ್ತರೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ತಾಪ ಉಂಟಾದಾಗ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಗೆಹರಿಯದೆಯೊ ಅಥವಾ ಬಗೆಹರಿಯುವುದೇ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಕಾಡುವುದು ಮೌನ.ಇವಳು(ನು) ಮಾತಾಡಲಿ ಎಂದು ಅವನು(ಳು),ಅವನು(ಳು) ಮಾತಾಡಲಿ ಎಂದು ಇವಳು(ನು). ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಳೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಿನಗಟ್ಟಳೆ ಮಾತಿಲ್ಲದಿರುವುದುಂಟು.ಇಂಥ ಮೌನ ಒಂದು ಥರ ಹಿಂಸೆ.ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಂಬಂಧ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗಾದೀತು ಎಂಬ ಆತಂಕವಿದ್ದರೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಬಿಡದು.ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮೌನವೇ ಗೆದ್ದು ಸಂಬಂಧಗಳೆ ಮುರಿದದ್ದಿದೆ.ಮುಂದುವರಿಯಲಾಗದೆ ಉಳಿದದ್ದಿದೆ.


ಮೌನವನ್ನು ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಸಹಿಸದವರು ಮಕ್ಕಳು.ಮೌನವು ಅವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಲೇ ತಾವೇ ಗದ್ದಲ ಹಾಕಲೂ ಆರಂಭಿಸಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವಿರಾಮವಿಡುತ್ತಾರೆ.ಮಕ್ಕಳಿರುವಲ್ಲಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾಗವೆಲ್ಲಿ? :)


ಮೌನದ ಭೀಕರತೆ ಅರಿವಾದದ್ದು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಮೊದಲ ದಿನ.ಅಮ್ಮನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಾ ಇಡೀ ದಿನ ಕಚಪಚ ಎಂದು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನೆ ಕಲಿತಿದ್ದ ನನಗೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಮಾತಾಡುವ ರೀತಿ ನುಂಗಲಾಗದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು.ನಿತ್ಯ ಸಂಜೆ ಏಳು ಘಂಟೆಯ ನಂತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟೀವಿಯದ್ದೆ ರಾಜ್ಯಭಾರ. ಅಂದು ವಿದ್ಯುತ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗು ಅತ್ತೆ ಇಬ್ಬರೇ .ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದ.ಅತ್ತೆಯವರೋ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಹೊರಡಿಸದವರು. ನನಗೋ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಜೀವನದ ನೆನಪು ಒತ್ತೊತ್ತಿ ಬರುತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅವರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆ.ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ತಲೆ ತೂರಿಸಿಕೊಂಡ ಅತ್ತೆ ತಲೆ ಎತ್ತುವುದನ್ನೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದೆ.ಹಾಗೇ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದೆ ಭರ್ತಿ ಎರಡು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ! ಮಾತೆ ಇಲ್ಲದೆ! ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು! ದಿನದ ಮೌನ ಎಷ್ಟು ಭೀಕರವೆನಿಸಿತ್ತೆಂದರೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದ್ದವು.ಅದನ್ನು ಅವಿತಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.ಗಮನಿಸಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ(ಇದ್ದರೂ)! .... ಬಿಡಿ, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನವನ್ನೆ ಸಂಗಾತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ.ಮೌನವನ್ನು enjoy ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ಕಲಿತೆ.
ಎಲ್ಲೊ ಓದಿದ ನೆನಪು, ಮೌನವಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದೊಡನೆ ಸಂವಾದ ಮಾಡುವುದಂತೆ! :)


ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೊ ವಿಷಯಗಳಿರಬಹುದು.ಅದು neverending! ಇದನ್ನು ಓದ್ತಾ ಓದ್ತಾ ನಿಮಗೂ ಏನೇನೋ ನೆನಪಾಗಬಹುದು. ಮೌನದ ಕುರಿತು ಮಾತುಗಳು ಹೊಳೆಯಬಹುದು. ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೂಬಹುದು!! :)

Monday, September 21, 2009

ಹೀಗೊಂದು ಕಥೆ

ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಅವಳಷ್ಟೇ ಪುಟ್ಟದಾದ ಒಂದು ಗೊಂಬೆ ಇತ್ತು. ಆ ಗೊಂಬೆ ಎಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ.ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ.ತಿನ್ನುವಾಗ, ಮಲಗುವಾಗ ಆಡಲು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅವಳಿಗೆ ಆ ಗೊಂಬೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು.ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಸಂಗಡ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಯಾರೋ ಆ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಕದ್ದುಬಿಟ್ಟರು.ಹುಡುಗಿಯ ಸಂಕಟ ಹೇಳತೀರದು.ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಿಸಿದರೂ ಆ ಹುಡುಗಿ ತನಗೆ ಅದೇ ಗೊಂಬೆ ಬೇಕೆಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿನಗಟ್ಟಳೆ ಅದನ್ನೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ದುಖಃ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು..ಅವಳ ತಂದೆ ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡಲ್ಲ ನಾಲ್ಕು ಗೊಂಬೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟರೂ ಹುಡುಗಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೂ ಹುಡುಗಿಗೆ ಅದರ ನೆನಪು ಮಾಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದುಕೊಂಡಳು. ಆದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಆ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವೇದನೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.ಮೊದಲಿನ ಉತ್ಸಾಹ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದರ ನೆನಪು ಉಕ್ಕಿ ಬಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತು ಬಿಡುವಳು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆಯಿತು. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂಬಂತೆ ಆ ಗೊಂಬೆ ಅವಳ ತಂದೆಗೆ ಮರಳಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.ಅವರು ಅತೀವ ಆನಂದದಿಂದ ಮಗಳಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು.ಆಗ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಸಂತಸ ಹೇಳತೀರದು.ಆ ಗೊಂಬೆ ಈಗ ಮೊದಲಿನಂತಿರದೆ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿತ್ತು. ಅಲಲ್ಲಿ ಹರಿದಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹುಡುಗಿಗೆ ಗೊಂಬೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರಲಿಲ್ಲ.ದಿವಸಗಳಿಂದ ಭಾರವಾದ ಆಕೆಯ ಮನ ಈಗ ಹಗುರಾಯಿತು.ಅಂದಿನಿಂದ ಅವಳು ಪುನಃ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಖುಶಿಯಿಂದ ಇರತೊಡಗಿದಳು.ಮೊದಲಿನಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಹುಚ್ಚು ವ್ಯಾಮೊಹಕ್ಕೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.ಮೊದಮೊದಲು ಹುಡುಗಿಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತಿತ್ತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು. ಆಡುವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೆ, ಹೊಸ ಗೊಂಬೆಗಳೊಡನೆ ಆಡಿ ಆಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಹಳೆಯ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಕರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಹುಡುಗಿಗೆ ಆ ಗೊಂಬೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಳೆಯದೆನಿಸತೊಡಗಿತು.ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಗೊಂಬೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಟಿಗೆಗಳ ಯಾದಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಗೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರುತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಭಿಕ್ಷುಕಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಳು.ಇದು ಹುಡುಗಿಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಈ ಬಾರಿ ಆಕೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಯೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ!

Sunday, September 13, 2009

ಪರಿಧಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ

ತುಂಬಿದ ಹೃದಯಕೆ ಹರಿಸಲು ಬೇಕಿದೆ ಒಂದು ದಾರಿ
ಕ್ಷೀಣ ಸ್ವರದಿಂದ ತೇಲಿ ಬಂತೊಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಕರೆ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೆ ನಾನು
ಹಲವರಿಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನಿಲ್ಲದಿರುವ ಅರಿವು
ಏನಾಗುತಿದೆ......

ಬಿಸಿಯುಸಿರೊಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸದಾ
ಬೆಂಬಿಡದೆ ಕಾಡುವಾಗ
ಕಣ್ಣಂಚಲಿ ಮೂಡುವ ನಗೆಯನು
ಮರೆಮಾಚುವ ಮುನ್ನ ನಾನಾರೆಂಬುವ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಡೆಯೇ ಅಡ್ಡ

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಭ್ರಮೆಗಳೊ ಬದುಕೇ ಭ್ರಮೆಯೋ
ಎಂದರಸುವ ಆತುರದಲ್ಲಿ
ಕೂಡಿ ಕಳೆವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ
ನಮ್ಮನ್ನೇ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ
ಅಚ್ಚರಿ ಎನಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು
ನಿರ್ವಾತದಲಿ ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕ!

ಅವರಿವರಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮಿಂದ ಮಗದೊಬ್ಬರು
ವರ್ತುಲದೊಳಗೊಂದು ವರ್ತುಲ
ಅದಕೊಂದು ಹೆಸರು ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಹೆಜ್ಜೆ
ಆದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಹರುಷ
ದಿಗಂತದಾಚೆಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಎಂದೆಂದೂ ಸುಂದರ.

Thursday, August 27, 2009

ಬಪ್ಪ್ರ್ಯಲ್ಲಾ ಕುಂದಾಪ್ರಕ್ಕೆ!

(ಧಾರವಾಡದ ಹೋಗ್ರಿ, ಬರ್ರಿ, ಮೈಸೂರು ಸೀಮೆಯ ಹೋಗಿ, ಬನ್ನಿ ಎಂಬುದು ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಿನ್ದಲೂ ಕೇಳಿ ಕಲಿತ ಭಾಷೆ. ಆದರೆಕುಂದಾಪುರದ(ಕುಂದಾಪ್ರ!) ಹೋಯ್ಕ,ಬರ್ಕ ಮಾತ್ರ ತೀರಾ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಇದು ಕನ್ನಡವೇನಾ ಎಂಬಷ್ಟುಗೊಂದಲ. ಭಾಷೆಗೆ, ಅದರ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ (ಮಾತಾಡುವುದಂತೂ ದೂರದಮಾತು!!) ಭರ್ತಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಬೇಕಾಯ್ತು! ನೋಡಿ ಈಗ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದೇ ಸರಿ!!) ಅಂದರೆ ನನಗೆ (ನಾನೆ!!) ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು!! ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಂಡಾಗ ನನ್ನನ್ನುಮಾತಿಗೆಳೆದದ್ದು ಹೀಗೆ.)

ಹ್ವಾಯ್ ಹೇಂಗಿದ್ರಿ? ಎಂಥ ಕಾಂಬುಕಿಲ್ಲೆ?...... ಅಮ್ಮನ್ ಮನೀಗ್ ಹೋಯಿರ್ಯಾ?... ಇಲ್ಯಾ? ಮತ್ತೆ ?....ಹೌದಾ.ಮಕ್ಕಳ ಎಂಥಮಾಡ್ತೊ? ಹಿರಿಯಂವ ಶಾಲೆಗ್ ಹೋತ್ನಲ್ದ? ಕಿರ್ದ್? ಎರಡ್ ವರ್ಶ ಆಯ್ತಾ ?..... ಮಸ್ತ್ ಮಾತಾಡ್ತ್ಲ್ ಅಂಬ್ರಲಾ?.... ದೊಡ್ ಮಗಈಗ ಹುಷಾರಾಗಿದ್ನಾ? ಸಣ್ಕಿಪ್ಪತ್ತಿಗೆ ಅಂವಂಗೆ ಹುಷಾರಿರ್ತೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲಲ್ಲಾ. ಈಗ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಯಾ?....... ಈಗ ಅದೆಂಥದೊ ಹಂದಿಜ್ವರಅಂಬ್ರಲಾ! ಎಲ್ಲ ಕಡಿಗೂ ಇತ್ತಂಬ್ರಲಾ! ಎಶ್ಟ್ ಜನ ಸತ್ ಹೋಯಿರಂಬ್ರಲಾ ಅಲ್ಲಾ ಎಂಥ ಮಾರ್ರೆ ,........ ಮಕ್ಕಳನ್ ಶಾಲೆಗ್ಕಳ್ಸೂಕು ಹೆದ್ರಿಕಿ ಅಲ್ದಾ?......... ಎಂಥೆಂಥ ಖಾಯಿಲೆ ರೆಡಿಯಾತ್ ಕಾಣಿ........ಅದೆಂಥದೊ ಅಮ್ರುತ ಬಳ್ಳಿ ಕಶಾಯ ಮಾಡಿ ಕುಡುದ್ರೆಬತ್ತಿಲ್ಯಂಬ್ರು. ನಾವ್ ಈಗ್ ನಾಕ್ ದಿವ್ಸದಿಂದ್ ಕುಡೀತಿತ್ತ್. ಅಡಿಗ್ರ ಷಾಪ್ ಹಿಂದೆ ಮಸ್ತ್ ಬೆಳ್ಕಂಡಿತ್ತ್ ಕಾಣಿ. ನಿಮ್ಮನಿ ಬಾನುಗೆಹೇಳೀರೆ ತಂದ್ ಕೊಡ್ತ್ಲ......

ತಮ್ನಿಗೆ
ಮದಿ ಅಂಬ್ರಲಾ!? ಏಗಳೀಕೆ?... ಹುಡ್ಗಿ?.... ಮಂಗ್ಳೂರ್ದಾ? ಆಯ್ಲಿ, ಒಂದ್ ಮದಿ ಗೌಜಿತ್ ಹಾಂಗಾರೆ ! ಈಗಿನ್ ಕಾಲ್ದಾಗೆಗಂಡ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಣ್ ಸಿಕ್ಕೂದೆ ಕಶ್ಟ್ ಮಾರ್ರೆ........ ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಊರ್ ಮನಿ ಮಕ್ಕಳೀಗೆ ಕೇಂಬವ್ರೆ ಇಲ್ಲೆ ! ಹಾಂಗೆ ಆಯ್ಕ, ಹೀಂಗೆಆಯ್ಕ್ ,ಊರ್ ಮನಿ ಬ್ಯಾಡ , ಬೇಸಾಯದ್ ಮನಿ ಬ್ಯಾಡ, ಅತ್ತಿ ಮಾವ ಇರೂಕಾಗ, ಸಿಟೀಲೇ ಇರ್ಕ ಅಂತ್ವಲ್ಲಾ ಹುಡ್ಗ್ಯರು, ಅಲ್ಲಾಪಾಪ ಬುಸಿನೆಸ್ಸನವರು, ಅಡಿಗಿಯವರ, ಪುರೋಹಿತ್ರೆಲ್ಲಾ ಎಂಥ ಮಾಡೋದೇ? ನೇಣ್ ಹಾಯ್ಕೊಂಬುದಾ? ಹೆತ್ತ ಅಪ್ಪ ಅಬ್ಬಿನ್ಬೀದಿಗ್ ಬಿಸಾಡುದಾ? ಎಂಥಾ ಕಾಲ ಬಂತ್ ಮಾರ್ರೆ...........ಒಂದ್ ಸರ್ತಿ ಮದಿ ಆದ್ರು ನೆಮ್ಮದೀಲಿ ಇಪ್ಪಂಗಿಲ್ಲೆ! ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ ಕಮ್ಮಿಆರೂ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಅಂತ್ವಲೆ! ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ..ಎಷ್ಟೆ ಆರೂ ಕಲಿರಾಯನ್ ಕಾಲ.

ಅತ್ತಿ
ಮಾವ ಹುಷಾರಿದ್ರಾ?....... ವರ್ಷ ಗೆದ್ದಿ ನೆಟ್ಟಿರಾ?..... ಬೇಸಾಯ ಖೈದ್ ಮಾಡ್ತೊ ಅಂತಿದ್ರಲ್ಲಾ?.... ಭತ್ತ ಹಾಕೀರಾ?....... ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನದ್ ತೊಂದ್ರಿ ಆಯ್ಲಿಲ್ಯಾ?......... ನಮ್ ಬದಿ ಜನವೇ ಇಲ್ಲ ಮಾರ್ರೆ. ಇದ್ದವೆಲ್ಲಾ ಹಳತಾದೋ, ಹೆಣ್ ಮಕ್ಳ್ ಮದಿ ಆಯ್ಹೋತೋ..ಮದಿ ಆಯ್ ಬಂದವೂ ಕೆಲಸಕ್ ಬತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಪುದು ಮಾರ್ರೆ ಜನಕ್ಕೆ? ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಶಕ್ತಿ ಅಂತೆಲ್ಲ ಶುರು ಆಯಿ ಬಲಬಂದ್ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತ್. ಎಷ್ಟ್ ಸಂಬ್ಳ ಕೊಟ್ರೂ ಸಾಕಾತಿಲ್ಲ. ನಮಿಗೆ ಎಂಥ ಉಳಿತ್ತ್? ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಸಾಯ ಅಂದ್ರೆ ಬೇಗ್ ಸಾಯಾ!

Tuesday, August 18, 2009

ಅವಳ ಧ್ವನಿ

ಮಾನವ ಮೂಳೆ ಮಾಂಸದ
ತಡಿಕೆ ಎಂದು ಹೇಳುವವರು
ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅದರೊಲ್ಲೊಂದು
ಮನಸುಂಟೆಂದು.

ಅದನಾವರಿಸಿಹುದು ಸ್ವಾರ್ಥ ಮೋಹ
ಮತ್ಸರಗಳೆಂಬ ಭಾವಗಳು
ಅದು ಸೋಲುವುದು
ಪ್ರೀತಿ ಸ್ನೇಹ ಆಸೆಗಳೆದಿರೆಂದು!

ಅರಿವಿರಲಿ ಇನಿಯ ಇದಕೆ
ನಾನು ಹೊರತಲ್ಲವೆಂದು
ಬೇಡ ನನಗೆ ನೀ ನೀಡುವ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನ
ಇರಬಯಸುವೆ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ

ಏಕೆಂದರೆ..... ದೇವತೆಯಲ್ಲ
ನಾ ಬರಿ....ಬರೀ ಮನುಷ್ಯಳು!

Monday, August 3, 2009

ಅಮ್ಮ

ಯಾವುದೋ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೊರೆದು ಎಲ್ಲೋ ಬಂದು ಸೇರಿದಾಗ
ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಅರಿವಾದೆ

ದುಗುಡ ನೋವುಗಳೆಲ್ಲ
ಹೃದಯದೊಳು ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಾಗ
ಮಮತೆಯ ಸ್ವರ ಕಿವಿಯ ತಲುಪಿದೊಡನೆ
ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹರಿವಾಗ
ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಅರಿವಾದೆ

ಬರಿದಾದ ಮಡಿಲನ್ನು ಮುದ್ದಾದ
ಪುಟ್ಟ ಜೀವವೊಂದು ತುಂಬಿ
ಪ್ರಪಂಚವೇ ತಾನಾದಾಗ
ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಅರಿವಾದೆ

ಕರುಳಕುಡಿ ಮಿಡಿ ಹಲ್ಲು
ತೋರಿಸಿ ನಕ್ಕಾಗ ಜಗತ್ತನ್ನೇ
ಗೆದ್ದ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಅದನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬುವಾಗ
ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಅರಿವಾದೆ

ಸಹನೆಯೇ ಮೈವೆತ್ತಂತೆ
ಎಲ್ಲವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಹರಿವ
ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಪುಟಾಣಿ ಕೈಯೊಂದು
ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಒರೆಸುವಾಗ
ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಅರಿವಾದೆ.

Thursday, July 2, 2009

ಮಳೆಯೇ ಇಳಿಯೇ

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸೋರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತುಂತುರು
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹನಿ ಹನಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಜೋರು.

ಬಾನಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಮುಗಿಲ ಹೊದಿಕೆ
ನಡುನಡುವೆ ರವಿಗೆ ಇಣುಕುವಾ ಬಯಕೆ

ಪಟ ಪಟ ಚಿಟ ಪಟ ಹನಿಗಳದೆ ಆಟ
ಇಹವನ್ನೇ ಮರೆಸುವ ರಮ್ಯ ನೋಟ

ನಡುನಡುವೆ ಗುಡುಗಿನ ಹದವಾದ ಮಿಳಿತ
ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ತಣಿಯದು ಹಿತವಾದ ಸೆಳೆತ

ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೊಮ್ಮುವ ಕೋಲ್ಮಿಂಚಿನ ಹೊಳಪು
ರಭಸದಲಿ ಸೀಳುತಿದೆ ಭೂಮಿಯ ಉಡುಪು

ಅದ್ಯಾರ ವರವೋ ನಿನ್ನ ಚೆಲುವು
ಅದೇಕೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಒಲವು

ಅದ್ಹೇಗೆ ನೀ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮನವ ಆವರಿಸುವೆ
ಅದೇಕೆ ನೆನಪುಗಳ ಸರಮಾಲೆ ತರುವೆ

ನಮಗೋ ಭುವಿಯ ಮಸಿ ಮಾಡುವ ಚಪಲ
ನಿನಗೋ ಧರೆಯ ತೊಳೆದಿಡುವ ತವಕ

ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಹಸಿರಿಲ್ಲ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಉಸಿರಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಚೆಲುವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಜಗವೆಲ್ಲ.

Monday, June 15, 2009

ಏಕೆ ?



ಮಂಜಿನರಮನೆಯ ಕಟ್ಟಿ ಅದರಂದ ಸವಿಯುವಾಗ
ಸೂರ್ಯನೆದ್ದು ಬಂದನಲ್ಲ !
ಮಳೆ
ನೀರ ಮೇಲೆ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ತೇಲಿಸುವಾಗ
ನೀರೆ
ಇಂಗಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲ!
ತೀರದ
ಮರಳು ರಾಶಿಯಲಿ ಹೆಸರ ಕೊರೆದು ಬೀಗುವಾಗ ಸಾಗರದಲೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಬಂದಿತಲ್ಲ!
ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿರುವ
ಸ್ಫಟಿಕ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎನ್ನುವಾಗಲೇ
ಕೈಜಾರಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲ !

Thursday, June 4, 2009

ನಾನು

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಾನು ನಾನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ವಿಹರಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೀನಿ. ಒಮ್ಮೆ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ fantacy ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಕಲ್ಪನಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಳುವುದು ಹಾಗು ಹೇಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕಲಿತುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ.ಹೀಗೆ ಯೋಚನೆಗಳು ಸಾಗಿ ಸಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಆಶಾಗೋಪುರ ಕಟ್ಟಿ ಅದರ ಮೇಲೇರಿ ಏರಿ ಏರಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ಧುತ್ತೆಂದು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ 'ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ' ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿ ನಕ್ಕಾಗ ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆನೋ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಧೊಪ್ಪೆಂದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು........ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿಡತ್ತೆ.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುವುದುಂಟು ನಾನು ಚಿಂತೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ 'ವಿಚಾರ'ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿನಿ ಅಂತ.ಈ ಭಾವನಜೀವಿಗಳ ಹಣೆಬರಹವೇ ಇಷ್ಟು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಭಾವನೆಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಏಳು,ಬೀಳು,ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ಹೊಸದೇ.ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ, ನಿರಾಶೆಗಳೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.

Tuesday, June 2, 2009

ಪಮ್ಮಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

ಹಾಯ್ ಪಮ್ಮಿ,
ನೋಡು, ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂಗೆ ಪತ್ರ ಬರಿತ ಇದೀನಿ. ಕಾರ್ಡಿನಿಂದ ಶುರು ಆಗಿ ಈಗ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅಷ್ಟರವರೆಗೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದಿವಲ್ಲ ಸದ್ಯ . ಮೊನ್ನೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಂಗೆ. ಆದ್ರೆ ನಿನ್ ಜೊತೆ ಮಲ್ಪೆ ಬೀಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ಒಂದ್ ಸರ್ತಿ ಫ್ರೆಶ್ ಆಯ್ತು ನೋಡು. ಅದರಲ್ಲೂ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮಜಾ ಬಂತು. ಸದ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಸೇಫಾಗಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದ್ಯಲ್ಲ !! ಒಂದ್ ಮಾತಂತೂ ಹೇಳ್ಬೇಕು. ನಿಂದು ಭಾವಂದು ಜೋಡಿ "ಮೇಡ್ ಫಾರ್ ಈಚ್ ಅದರ್ " .ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ಗೊತ್ತ ನಂಗೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ರನ್ನು ನೋಡಿ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಬ್ಸರ್ವ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧದಲೆಲ್ಲು ಕೃತಕತೆಯ ಲೇಪವಿಲ್ಲ, ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇಲ್ಲ, ಅಹಂನ ದೊಂಬರಾಟವಿಲ್ಲ.. ಹಹ.. ನಂಗೊತ್ತು ನಿನೆಂತಿಯ ಅಂತ. ಇನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಕೊರೆಯೋಲ್ಲ ಬಿಡು.... ಮೊದಲು ಬರೆಯುತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬರೀಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ಪವನ ಕೊಡಿಸಿದ ಚುಡಿ ಹೊಲೆಯೋಕೆ ಕೊಟ್ರು ಇನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಬೆಳಗಾಂ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಯ್ತು, ೫ ನೆ ತಾರೀಕು ಕರಣ್ ನಿಗೆ ಶಾಲೆ ಶುರು, ಅತ್ತೆಗೆ ಕಾಲು ನೋವು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆ, ಮಾವನಿಗೆ ಬೆನ್ನು ನೋವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ನಂಗೆ ಕೆಮ್ಮು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿದೆ... ಒಳ್ಳೆ ಡಾಕ್ಟರ ಪ್ರಿಸ್ಸಿಪ್ಶನ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ !!
ಮತ್ತೆ ನಿಂದೆನಮ್ಮ ಸಮಾಚಾರ? ನೀನೇನು ಬ್ಲಾಗ್ ಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋದು ಬೇಡ ಮಾಮೂಲಿ ಪತ್ರದಲ್ಲೇ ಬರಿ. ಏನೇ ಆಗಲೀ ನಂಗೆ ಮೂಡು ಹಾಳಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೀನೋಬ್ಳುಇದ್ದೀಯಲ್ಲ ಕೌನ್ಸೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಗೆ ಅಂತ, ಅದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು.
ಬೇರೆ ತುಂಬ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಮತ್ತೆ ನೋಡೋಣ.
ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿ
ರೋಹಿಣಿ.

Monday, May 25, 2009

ಆ ದಿನಗಳು

ಸಿಹಿ ಗಾಳಿ ಸಿಹಿ ಗಾಳಿ ಸಹಿ ಹಾಕಿದೆ ಮನಸಿನಲಿ
ಬರಿ ಮಾತು ಬರಿ ಮಾತು ಇನ್ಯಾಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ
ನೋಟವೊಂದೆ ಸಾಕು ದಿನವು ಬೆರೆಯಲೇ ಬೇಕು
ಪ್ರೇಮಲೋಕದಾ ಗೀತೆ ಬರೆಯೋಣ ಬಾ ss [ಪ]

ಬಾನಾಡಿ ಗೊಂದು ಸವಿಮಾತು ಕಲಿಸುವ
ವೀಣೆಗೊಂದು ಎದೆರಾಗ ತಿಳಿಸುವ
ನದಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಕುಣಿವ ಮನಸು ಕೊಡುವಾ
ಅರಳುತಿರೋ ಹೂಗಳಿಗೆ ಒಲವ ಸುಧೆ ಯಾ ಕೊಡುವ
ಆವಾಗ ಬಾಳಿನಾ s ಅರ್ಥವೇs ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದಲವೆ s
ಪ್ರೇಮವೇ ಇಲ್ಲದೆ ನಾನು ನೀನು ಯಾಕೆ ss []

<-following stanza composed by rohini ->


ಮೋಡದಿಂದ ಮಳೆಹನಿಯು ಜಿನುಗುತಾ
ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅನುರಾಗ ಅರಳುತ
ತಾರೆಯದು ಇಳಿಯುತಲಿ ಪ್ರೇಮವೆಂಬ ಕಿರಣ
ಪಸರಿಸಿದೆ ಹೊಮ್ಮಿಸಿದೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಕವನ
ಆಕಾಶದಾಚೆಯಾs ಲೋಕಕೇs ಹಾರಿ ಹಾರಿ ಭ್ರಮಣ
ಬಲ್ಲೆನುs ಅಲ್ಲಿಯೇs ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಮಿಲನಾ ss []

Sunday, May 17, 2009

ಮಂಥನ

ಅಂತು ಪವನನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಆಯಿತು. ಆದರು ಯಾಕೋ ಸಂತೋಷ ಅಂತ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಹುಡುಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ದಿನವೇ ಪವನ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದೇ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಮನ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನಿಂದ ಏನು ಉತ್ತರ ಬರದಾಗ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಅವರು ಏನೋ ಹೇಳಿದರು, ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಸಾರಿಬಿಟ್ಟ. ತಾನು ಅದೇ ಹುಡುಗಿಯನ್ನ ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತ. ಕಡೆಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು ಹೌದು ಅ ಹುಡುಗಿ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಇದ್ದಾಳಲ್ಲ,ಬೇಡ ಅನ್ನಲು ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡಿದೆವು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನನಗೇಕೋ ಬೇಜರಾಗಲು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಪ್ರಸಾದ್ಗೆ ಹೇಳದೆ, 'ನಾನ್ಯಾಕೋ ಪವನನನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದೀನಿ' ಅಂತ. ಅವರಂತೂ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟರು,'ಯಾರತ್ರನಾದ್ರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೀಯಾ ಮತ್ತೆ, ತಮ್ಮನಿಗೆ ಮದ್ವೆ ಸೆಟ್ಟಾಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬೇಜಾರ್ ಮಡಿಕೊಳ್ತರಾ? ವಿಚಿತ್ರ ಮಾರಾಯ್ತಿ ' ಅಂತ.ನಂತರ ಏನೂ ಮಾತಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರತ್ರ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಯಾರತ್ರನು. ನಾನೆಂದೂ ತಮ್ಮನಿಂದ ಏನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ,ಸುಖ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ. ನನಗ್ಗೊತ್ತು, ಅವನಿಗೂ ಒಬ್ಬಳು ಆತ್ಮೀಯಳು ಬೇಕು, ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿ ಬೇಕು ಅಂತ. ಈ ವಿವೇಚನೆ ಮೀರಿ ನಂಗೆ ಈ ತರಹ ಯೋಚಿಸೋದನ್ನ ತಡೆಯೋಕಗ್ತಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಬಹುಶ ಒಂಭತ್ತೋ ಅಥವ ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ,ಶ್ರಿಧರಣ್ಣ ನನ್ನ ಜಾತಕ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ,"ರೋಹಿಣಿ, ನಿಂಗೆ ಲಗ್ನದಲ್ಲೇ ಚಂದ್ರ,ಚಂದ್ರ ಮನೋಕಾರಕ, ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಕೊಳ್ತಿಯ" ಅಂತ ಆಗ "ಇಲ್ಲಪ್ಪ ನಾನು ಆ ತರದವಳೇ ಅಲ್ಲಾ"ಅಂತ ಬೀಗಿದ್ದೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಾತು ನೆನಪಿಗೆ ಬರದೆ ಇರದು. ಬಹುಶ ಇನ್ನು ಅವನು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಇರ್ತನೋ ಇಲ್ಲವೊ ಅಂತ ದಿಗಿಲು ಇರಬಹುದು.ಅತ್ತ ಅಮ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯು ಏನೂ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ . ಆದ್ರೆ ನಾನೇನು ಮಾತಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಲ್ಲ . ಎನೇ ಆಗಲೀ ಅವನ ಬಾಳು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ ಅಂತ ಖಂಡಿತ ಹಾರೈಸ್ತೀನಿ.

Sunday, March 29, 2009

ಪಯಣ

ಜೀವನದ ಪಯಣದಿ ಸಾಗಿ ಸೋಲುತಿಹರೆಲ್ಲ
ನಿಂತಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯೂರುವಾಸೆ ಓಡುತಲೇ ಇದೆ ಕಾಲ.

ಜಗವನೇ ಹಿಡಿದಿಡುವ ತವಕ ನಿಲ್ಲಲೊಲ್ಲದು ಸಮಯ
ಯಾರ ಕೈಗೂ ನಿಲುಕದ ಈ ಕಾಲವೇ ವಿಸ್ಮಯ

ಮನವೆಂಬ ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಹುಚ್ಚಾಸೆ ಗಳ ಮೊತ್ತ
ಗುಣಿಸುತಲೇ ಹೋಗುವುದು ಅದೇನೋ ವಿಚಿತ್ರ

ಕಾಲದೊಡನೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಓಟ
ಜೀವವಿರುವವರೆಗೂ ಮುಗಿಯದು ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟ

ನಿತ್ಯ ಹೊಸಬೆಳಗು ನಿತ್ಯ ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆ
ನಿತ್ಯ ಹೊಂಗನಸುಗಳ ಸಾಕಾರದಾಪೇಕ್ಷೆ

ಸಾಗರದಲೆಗಳಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಬಂದನಾ ಸೂರ್ಯ
ಇದೋ ತಂದೆ ಹೊಸತೊಂದು ದಿನ ಹೊಸತೊಂದು ಪರ್ವ

ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಜೀವನ ಅಂಗೈಲಿರುವಾಗ
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ ಸವಿಯಲು ಆದಿಯೆನ್ತು ಅಂತ್ಯವೆಂತು
ಮುಗಿಯದಲ್ಲ ಈ ಪಯಣ .











Saturday, March 28, 2009

ಸುಪುತ್ರನ ಅಣಿಮುತ್ತುಗಳು


ನೀವೆಂದಾದರೂ ಕನಸಿನಲೋಕ ಕಂಡಿದ್ದಿರಾ?ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೀನಿ. ನಾನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನೀವೂ ಕಂಡಿದ್ದಿರಾ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತಾ? ಎಲ್ಲರ ಕನಸಿನ ಲೋಕದ ಹೆಸರು ಒಂದೇ, ಅದುವೇ ಬಾಲ್ಯ. ಏನು ಎತ್ತ ಅಂತ ಅರ್ಥ ಆಗೋದರೊಳಗೆ ಕಳೆದ್ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವಂತೂ ಕಳೆದ್ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇದಾರೆ. ಅವರ ಆಟಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಸಂತೋಷ. ಬಾಲಭಾಷೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಚಂದ.ಅವರ ಮುಗ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿ ಇಡಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನನಗೋಸ್ಕರ ಅನ್ನುವದಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. so , dedicated to my beloved children karan and thanisha.
-------------------------------------------------------------------------------------
ಕರಣ್: ಅಮ್ಮ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೇಕೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿಳುವುದಿಲ್ಲಮ್ಮ?
ನಾನು(ಅಯ್ಯಬ್ಬ?) : ಅವೆಲ್ಲ ತುಂಬ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ ಪುಟ್ಟ ಅವೆಲ್ಲ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿರ್ತಾವೆ .
ಕರಣ್: ?
ನಾನು: ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಫೆವಿಕಾಲ್ ಹಾಕಿ ಅಂಟಿಸಿರ್ತಾರೆ.
ಕರಣ್ : ಯಾರು?
ನಾನು: ದೇವರು.
ಕರಣ್: ಹೌದಾ?
ನಾನು:ಹೌದು.(ಸದ್ಯ ತೃಪ್ತಿ ಆಯ್ತಲ್ಲ!)
----------------------------------------------------------------------------------------
ಕರಣ್ :ಮಣ್ಣಿನಡಿ ಏನಿರುತ್ತೆ?
ನಾನು: ಕಲ್ಲಿರುತ್ತೆ.
ಕರಣ್: ಕಲ್ಲಿನಡಿ?
ನಾನು:ನೀರಿರುತ್ತೆ.
ಕರಣ್: ನೀರಿನಡಿ?
ನಾನು: ಲೋಹಗಳಿರುತ್ತೆ.
ಕರಣ್:?
ನಾನು: ಕಬ್ಬಿಣ ಇರುತ್ತೆ.
ಕರಣ್: ಕಬ್ಬಿಣದಡಿ?
ನಾನು: ಬೆಂಕಿ ಇರುತ್ತೆ.
ಕರಣ್:ಬೆಂಕಿಯ? ಮತ್ತೆ ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಬಿಸಿ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ?
ನಾನು:ನಡುವೆ ನೀರಿರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.
ಕರಣ್: (ಮೌನ!) (ಸದ್ಯ)
-----------------------------------------------------------------------------------
ನಾನು:ಎ ಕರಣ್, ಎಲ್ಲಿ ತೋರ್ಸು,ಎರಡು ತಕೋ ಅಂದ್ರೆ ಮೂರೂ ಮೂರೂ ಬಿಸ್ಕೆತ್ತ ತೊಗೊಂಡಿದ್ದಾ?
ಕರಣ್: ಅಮ್ಮ ನಾಲ್ಕು ತೊಕೊಂಡಿಲ್ಲಲ್ಲಮ್ಮ!
ನಾನು:!!!!
--------------------------------------------------------------------------------------
ಕರಣ್: ಅಮ್ಮ ತನಿಶ ಹುಟ್ಲೇ ಬಾರದಾಗಿತ್ತು ,
ನಾನು: ಯಾಕೆ ಚಿನ್ನ?
ಕರಣ್:( ಅಳುತ್ತಾ) ಅವಳು ಎಲ್ಲ ನಂಗೆ ಬೇಕು ಅಂತಾಳೆ . ನೀನು ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಅವಳನ್ನ. ವಾಪಾಸು, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಡು !
ನಾನು: ಅಯ್ಯೋ ಅದು ಹೇಗ್ ಆಗುತ್ತೆ ಪುಟ್ಟ? ಈಗ ಅವಳು ದೊಡ್ದೊವಳಾಗಿದ್ದಾಳಲ್ಲ!? ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸಾಕಾಗೋದಿಲ್ಲ .
ಕರಣ್:(ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ), ಹಾಗಾದ್ರೆ ದೊಡ್ಡನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿ ಬಿಡು. ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಿದೆಯಲ್ಲ!!.

-----------------------------------------------------------------------------------------
ಪವನ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರಣ್, ಮಾವ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೋ ಅಲ್ಲೇ ಹಾಜರ್.ಒಮ್ಮೆ ಶೇವಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕನ್ನಡಿ ಎದುರು ಕುಳಿತಾಗ ಕರಣ್ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಆಸೀನನಾಗಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.

ಕರಣ್: ಮಾಮ,ನನಗೂ ಹೀಗೆ ಕೂದಲು ಬರುತ್ತಾ?

ಪವನ: ಹೌದು.ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತೆ.

ಕರಣ(ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ): ಹುಡುಗಿರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬರೋಲ್ಲ?

ಪವನ್: ಅವರು ಹುಡುಗಿಯರು ಅದಕ್ಕೆ ಬರೋಲ್ಲ!

ಕರಣ್(ಉತ್ತರದಿಂದ ಸಮಾಧಾನವಾದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ):ಅದು ಹಾಗಲ್ಲ.

ಪವನ್:ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ?

ಕರಣ್: ಹುಡುಗಿಯರು ದೊಡ್ದವರೇ ಆಗೋದಿಲ್ಲ!!ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಕೂದಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಈಗ ನೋಡು ತನಿಶ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆದರೂ ಇನ್ನೂ ನನಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವಳೇ ಇದ್ದಾಳೆ!!

Thursday, March 26, 2009

ಎಪಿಸೋಡ್ 2

ಪ್ಲೀಸ್ ಬೈಬೇಡಿ, ನಾನೇನು ಹಿಂದಿ ಸಿರಿಯಲ್ ತರಹ ಎಳೆಯೋಲ್ಲ. ಈ ಪಾಯಿಂಟ್ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಫ್ಲಾಶ್ ಆಯ್ತು. ಬರೀಲೇಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತ ಇದೆ.ಅದೇನೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲ !! ಈ ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯ ಕಾಯಿಲೆಯಂತೆ! ಹ್ಞಾ! ಅದ್ಕೆ ಇರ್ಬೇಕು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತಲೇಲಿ ತುಂಬ್ಕೊಂಡವನಿಗೆ ಏನು ತಿಂದೆ, ಏನು ಕುಡಿದೆ ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಿರೋಲ್ಲ ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದೆ ,ಯಾರನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ, ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ನೋಡಿ ಎಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ? ಬೇಕಾ ಇದು?! ಆದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದೇನ್ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಾ ? ವೈರಲ್ ಇನ್ಫೆಕ್ಷನ್ ತರ ಬಂದು ಮೆದುಳಲ್ಲಿ ವಕ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ಅದರ ಹಿಡಿತ ಅಂದ್ರೆ ಉಡದ ಹಿಡಿತ.

ಈ ಪ್ರೇಮದ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತ? ನಂ ಎದೆ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಮಿಡಿತಾ ಇರೋ ಹೃದಯ. ಪ್ರೀತಿ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೆ ಹಾರ್ಟ್ಗೆ ವರ್ಕ್ ಲೋಡ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿಸೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕರೆ,ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ , ಇದೇನೂ ಬೇಡ ಬರೀ ನೆನಪು ಬಂದ್ರೆ ಹೃದಯ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಆಗುತ್ತೆ. ಅದೇ ಪ್ರೀತಿಸೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ದಕ್ಕದೇ ಹೋದರಂತೂ ತಿರುಚಿ ತಿರುಚಿ ಇಡುತ್ತಲ್ರೀ ಈ ಹಾರ್ಟು ಆ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದೊರ್ಗೆ ಗೊತ್ತು. ಥೂ ! ಈ ಹಾಳು ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದು ಯಾಕಾದ್ರೂ ಇದೆಯೋ?!